เนื่องจากปัจจุบันเกษตรกรภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ให้ความสนใจปลูกสร้างสาวนยางพาราเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่ยังขาดความรู้ ความชำนาญ และทักษะในการพัฒนาสวนยางพารา  สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง (สกย.) ได้เล็งเห็นความสำคัญในเรื่องนี้จึงจัดทำโครงการการบำรุงรักษาสวนยางและกากกรีดยางอย่างถูกวิธีเพื่อเพิ่มผลผลิต เพื่อให้เกษตรกรที่ปลูกสวนยางพาราเอง ได้มีโอกาสได้รับการดูแล ถ่ายทอดความรู้ ในการดูแลรักษาสวนยาง และการพัฒนาการผลิตที่ถูกต้อง จาก สกย.

แม้วันนี้ สถาบันวิจัยยาง กรมวิชาการเกษตร ประสบความสำเร็จในการพัฒนารูปแบบการซื้อขายยางพาราไทย โดยใช้ระบบตลาดกลาง จนได้รับการยอมรับจากนานาประเทศว่าประเทศไทยมีระบบตลาดกลางยางพาราที่ดีที่สุดในโลก แต่ขณะนี้สถาบันวิจัยยางกำลังต่อยอดระบบตลาดกลางด้วยการใช้ระบบตลาดเครือข่ายเพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่มากยิ่งขึ้น  โดยเฉพาะชาวสวนยางรายย่อยในภาคอีสานที่ขณะนี้เริ่มเปิดกรีดมากขึ้น  จึงมีความจำเป็นต้องมีระบบตลาดเครือข่ายตั้งอยู่ตามจุดต่าง ๆ เพื่อรองรับสินค้าในบริเวณนั้น โดยการซื้อ-ขายใช้มาตรฐานเดียวกันกับตลาดกลาง 100%

โรครากน้ำตาล

โรครากน้ำตาล (Brown root disease) มักพบกับต้นยางที่หักโค่น อาการของต้นยางที่เป็นโรครากน้ำตาล ถ้าสังเกตจากทรงพุ่มจะมีลักษณะเหมือนกับโรครากขาวและโรครากแดง

สาเหตุของโรครากน้ำตาล

เกิดจากเชื้อรา Phellinus noxius (Comer) G.H. Cunn.

โรครากแดง

โรครากแดง (Red root disease) เชื้อราโรครากแดงมักพบระบาดในสวนยางที่มีตอและรากไม้ใหญ่ๆ ฝังลึกอยู่ในดิน เชื้อราเจริญเติบโตค่อนข้างช้า จึงมักพบกับต้นยางที่กรีดได้แล้วเป็นส่วนใหญ่

สาเหตุของโรครากแดง

เกิดจากเชื้อรา Ganoderma pseudoferreum (Wakef) Over & Steinm

โรครากขาว

โรครากขาวยางพารา (White root disease) เชื้อราโรครากขาวสามารถเข้าทำลายรากยางพาราได้ทุกระยะการเจริญเติบโต ตั้งแต่อายุ 1 ปีขึ้นไป ในระยะเริ่มแรกจะไม่เห็นลักษณะผิดปกติของต้นยางพาราส่วนที่อยู่เหนือพื้นดิน เมื่อส่วนรากถูกทำลายเสียหายจนไม่สามารถดูดน้ำและธาตุอาหารได้ จึงแสดงอาการใบเหลืองและใบร่วง สำหรับต้นยางเล็กที่เป็นโรค พุ่มใบทั้งหมดจะมีสีเหลืองผิดกติ ถ้าเป็นต้นยางใหญ่ พุ่มใบบางส่วนจะดูเสมือนว่าแก่จัดและเหลือง ซึ่งจะแตกต่างกับสีเขียวเข้มของพุ่มใบต้นยางที่สมบูรณ์อย่างเห็นได้ชัด

โรคเปลือกแห้งยางพารา

โรคเปลือกแห้งหรืออาการเปลือกแห้งยางพารา (Tapping  panel  dryness) ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่นอน แต่มีรายงานว่าเป็นความผิดปกติทางสรีรวิทยาของต้นยางพาราที่ถูกชักนำโดยหลายปัจจัย อาทิ การใช้ระบบกรีดหักโหม การใช้สารเคมีเร่งน้ำยาง ความผิดปกติของพันธุ์ยาง และสภาพแวดล้อม และยังไม่สามารถตรวจพบว่าเกิดจากเชื้อโรคใด จึงอาจถือว่าไม่ใช่โรคยาง แต่เป็นอาการหนึ่งของต้นยางพาราที่ไม่มีน้ำยางหรือเปลือกแห้ง นั่นเอง